Οι στιγμές κυλάνε

όπως μια σταγόνα όταν πέφτει στην θάλασσα·

ένας μικρός παφλασμός

κι ύστερα χάνεται.


Το τώρα που ζεις,

γίνεται παρελθόν

στο τσακ ενός αναπτήρα.


Οι μέρες περνάνε,

όπως τα ηλιοβασιλέματα σβήνουν.

Όσο όμορφα και μοναδικά

στο τέλος χάνονται και αυτά·

άλλωστε αυτό τα καθιστά μοναδικά.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *